[Gdy broń dymiącą z dłoni wyjmę...]

by Krzysztof Kamil Baczyński

i tych, co stać się jeszcze mogą.

I dawne będą wzrok obracać —

niezdarne słupy pełne burzy,

i te, których nie tknęła praca

jak oddech niewidzialnej róży.

I pośród nich jakże ja stanę

z garścią, co tylko strzelać umie,

z wiarą, co śmiercią przeorana,

z sercem, co nic już nie rozumie?

Ale jeżelim¹ spalił młodość,