Aż nakoniec Melissę potkał; ta żal jego
Jako tuli, do czasu odkładam małego.
Koniec pieśni czterdziestej piątej.
XLVI. Pieśń czterdziesta szósta i ostatnia
Argument
Długo naszukawszy się Rugiera z pilnością,
Nalazł go Leon, przykrą zjętego żałością.
Potem mu Bradamanty pięknej ustępuje,
On po ślubach wolno ją na łonie piastuje;
Piastuje bez żadnych trwóg, swój tylko jad srogi