467. skałuba (daw.) — otwór, dziura. [przypis redakcyjny]
468. darski (daw.) — dzielny, dziarski. [przypis redakcyjny]
469. samotrzeci (daw.) — dwaj towarzysze i sam trzeci [przypis redakcyjny]
470. zacny synu Herkula — Kardynał Hipolit Este; o jego zwycięstwie nad Wenecjanami (strofa 2) była już mowa 3, 57. [przypis redakcyjny]
471. Sowy do Aten (nieść) — przysłowie na oznaczenie zbytecznej i niepotrzebnej czynności: w Atenach na pomnikach i monetach pełno było sów, ptaków bogini Ateny, opiekunki miasta. [przypis redakcyjny]
472. Sam — wyspa Samos; słynęła w starożytności z wyrobu waz i w ogóle artystycznych naczyń glinianych. [przypis redakcyjny]
473. Darmo do Samu z inszych państw kryształ przychodzi — w oryg. vasi, a więc gliniane naczynia, wazy, nie kryształ. W Samos wyrabiano wazy na wywóz; cały zwrot ma więc to samo znaczenie, co „sowy nieść do Aten” lub „krokodyle do Egiptu”. [przypis redakcyjny]
474. Afrani — Afranio, dworzanin ferarski, przyjaciel Ariosta. [przypis redakcyjny]
475. Banio właśc. Bagnio — Ferarczyk, poświęcił mu Ariost jedną z swych satyr. [przypis redakcyjny]
476. stos (daw., z niem.) — raz, cios. [przypis redakcyjny]