(Bo już od wieków i Wierzynków,
sarmacka szlachta gardzi złotem,
a ceni miedź!
i stal uczynków!
złoto do złota idź z powrotem.)
Na tym się wprawdzie i skończyło
z podarunkami już na amen.
Choć, by nie skłamać — coś tam było...
— ach tak!
Gazeta i atrament.