— Dziękuję, wuju!
W chwili, gdy siadali na powrót u okna, skrzypnęły wrota od ulicy i na podwórzu rozległ się obcy głos:
— Tegul bus pagargientas Jesus Chrystus.6
— At amżiu amżiunujes!7 — odparła dziewczyna z ogródka i spytała natychmiast:
— Czy pan Marka szuka, panie Ragis, tutaj?
— A gdzieżby on był! — rzekł nowo przybyły.
Marek porwał się z ławy i wyszedł na podwórze. Gość szukał go oczyma około dziewczyny, która, oparłszy się o płot ogródka, rozmawiała, plotąc wianek z pęku malw i stokroci. Był to człowiek maleńki, szczupły, kaleka z kulą u nogi, ubrany w surducinę siną, krojem żołnierskim, i takąż, wypłowiałą czapkę. Twarz miał okrągłą, rumianą, szwów i blizn pełną, sterczały z niej jak skrzydła siwe wąsiki i świeciły figlarne, zmrużone, szare oczki.
— Dobry wieczór, Rymko Ragis! — pozdrowił go Marek od progu.
— Wróciłeś przecie! Ho, ho! Myśleli, żeś drapnął w świat, jak Kazio!
— Mieliśmy kwarantannę. Na granicy padł byk Grala!