— Ależ trzeba, natychmiast! Nim się marszałek wybierze!... Jan tam klnie pewnie i płacze.
— Ach, ten Jan! No, to jedźmy, przyśpieszymy jego opamiętanie. Jakże tam Jadzia? Wczoraj skarżyła się na ból głowy.
— Zdrowa, babciu, zdrowa i wesoła! — powtarzał z uśmiechem, pomagając staruszce przykryć szaty godowe popielatym pudermantlem320.
Konie stały u drzwi, postrojone w pęki wstążek i wisiadełek. Powozik świecił jak cacko.
Pani Tekla umieściła się na safianowych poduszkach, hrabia wziął z rąk furmana lejce i ruszyli jak wiatr.
Nawet zły humor mariampolskiej dziedziczki nie ostał się wobec ślicznej pogody, słońca i wesołych oczu Wentzla, który co chwila zwracał się do niej z jakimś przelotnym słówkiem troskliwości lub zapytania.
Na zawrocie do marszałka stangret ośmielił się zrobić uwagę:
— Droga wypadnie przez dworek dawniejszego pana ze Strugi. Może bramy zamknięte?
— A to mu je wywalimy! — odparł zuchwale pan.
— Co on mówi? — spytała pani Tekla.