— Czy i przed Janem ukrył się pan dla tegoż powodu?
— Naturalnie. To wcale nie poślubny temat. Co ma sobie mącić spokój i szczęście.
— Tajemnica nie oszczędzi zgryzoty. Ja bym na miejscu Jasia miała żal do pana za usunięcie w takiej chwili.
Zamilkł i spuścił oczy. Pozorna obojętność była bardzo trudna do zachowania wobec niej.
Byli tak blisko siebie — a on tak blisko śmierci. Czuł w sobie odwagę skazańca.
— Jaś daruje — ozwał się. — Ot, nie wiem, co mi jest dzisiaj. Odbyłem tyle pojedynków, nie czując nic podobnego. Ciekawym, czy to instynkt śmierci.
Jadzia zadrżała nerwowo. W oczach jej zamigotała jakby wściekłość.
— Jedź pan sobie stąd! — zawołała zmienionym głosem, odstępując o krok.
— Pani każe, pojadę! Czym obraził, broń Boże?
— Ach! — wyszło rozpaczliwie z jej ust.