— Brawo! — zawołała piękna pani. — Pan pływasz jak ryba.
— Czy to komplement, Grocholski? — szepnął Hieronim.
— Domowego wyrobu — odparł któryś z kolegów, bo Grocholski, uśmiechnięty, odpowiadał damie:
— Dla niego to zabawka! Na naszych oczach przepływał Newę25 pod Kronsztadem26. Daliśmy mu wtedy przydomek Delfin.
— Panowie! — zawołał naczelnik, który mieszając się do rozmowy, z lunetą przy oku śledził brzeg rzeki. — Patrzcie, tam w lesie, między drzewami, coś płynie!
— Gdzie, gdzie? — wołała krótkowidząca pani, mrużąc oczy i skubiąc męża za rękaw. — Co płynie? Gdzie? Pokaż, mój drogi!
— Płynie dach, a na dachu coś siedzi, niby gęś, niby pies! — pouczył uprzejmie Hieronim.
— Jaka gęś, jaki pies? — wtrącił Żabba.
— Pstrokata! Może to zresztą koza, ma na sobie trochę czarnego i trochę białego. Widzisz przecie!
— Człowiek płynie!