— Wziąć ich do szpitala, posłać po drugą partię, jeśli trzeźwa. Żywo!
Na głos ten rzuciło się wszystko, ile tchu i mocy; miejsce wypadku opustoszało w mgnieniu oka, za oddalającymi się pogonił rozkaz:
— Jak wyzdrowieją, przysłać ich do mnie!
Robotnicy zaśmiali się z cicha:
— Oj, da on im, da! — zamruczał Jan.
— Od niego dobrze wszystko brać! To zuch!
— To nasz kochany pan! Ot, na śmierć idzie za robotnika, a z nas żaden nie chciał.
— Ale jakby na niego przyszła bieda, to my pójdziemy! Póki my tu, niech go nikt nie tknie.
— Alboż chcą? Słyszałeś co, Janie? — spytano ciekawie, z iskrzącymi oczyma, na hasło awantury.
— Jak trzeba będzie, to huknę na was! Teraz cicho, bierzcie młoty!