Naczelnik szukał czapki i aż sapał z gniewu.
Nim człowiek zdołał odpowiedzieć, pod oknami salonu powstał wrzask piekielny. Tysiąc może głosów zawyło unisono217:
— Białopiotrowicza nam! Dawajcie zaraz! On pieniędzy cudzych nie brał, on nasz! Żyd brał! Nie ma Żyda!
Na taką pretensję gniew naczelnika opadł natychmiast. Sądził, że jest to rabunek, rzeź, chciał telegrafować po wojsko. Wieść o śmierci Eljasmana miernie go dotknęła. Spojrzał na Hieronima.
— Niebezpiecznie pana zaczepiać! — rzekł.
— Panie naczelniku, panie naczelniku! — zawołała tłuszcza.
Otworzył okno. Na dole roiło się jak mrowia czarnych postaci.
— Czego chcecie? — krzyknął.
— My, panie naczelniku, założymy swoje pieniądze za Białopiotrowicza! My założym, zniesiem do grosza! Jego nam oddajcie!
— Dziadku! — szepnął znów Hieronim. — Chodźmy! Mnie tak strasznie słabo.