— I znajomych mniej latem. Mam nadzieję, że do jesieni wyczerpią nasz temat i znajdą nową pastwę40 dla plotek.
— Możecie wyjechać gdzie na lato!
— Razem! Dziękuję! — oburzył się Andrzej i posępnie umilkł.
Przypomniał sobie zeszłą wiosnę, którą spędził z panią Celiną na Capri41. Parę miesięcy marzeń, szczęścia, śpiewu i rozkoszy. Teraz jakże trudno będzie idyllę42 tę powtórzyć. Niepodobna43!
A pociąg pędził i pędził, coraz bliżej złowieszczego celu. Odebrano już bilety, prezes prostował zesztywniałe członki i także niespokojny chodził od okna do okna.
Andrzej przetarł dłonią czoło i oczy, wzdrygnął się i spod brwi spojrzał na ojca.
— Właściwie matka mi dała termin do października — rzekł nieśmiało. — Dlaczego się śpieszymy tak bardzo?
— Dlatego, żeś się zgodził na to sam przed dwoma miesiącami i ja zaangażowałem swoje słowo — odparł spokojnie prezes.
Syn głowę spuścił. Był to ostatni protest.
Pociąg zwalniał już i zatrzymał się wreszcie.