Andrzej po śmierci matki z ojcem się poróżnił, doszło do zupełnego zerwania. Jedni mówili, że im poszło o spadek — nieboszczka była bardzo bogata — drudzy, że już wtedy ojciec wymagał, by syn z panią Celiną zerwał.
Odtąd minęły trzy lata. Ludzie już się oswoili z zerwaniem, z panią Celiną, z trochę hulaszczym życiem pięknego Andrzeja, gdy wtem ta wiadomość! Saniccy znaleźli się znowu na ustach całego miasta.
Doktor Morawski, stary znajomy prezesa, z którym co wieczór grywał w winta3 i należał do zaufanych, był oblegany przez panie swoje w domu i przez wszystkich znajomych.
Ale doktor był to kpiarz i dowcipniś — każdemu pod sekretem4 powierzał co innego. Wreszcie oburzył na siebie nawet żonę.
— Od dwudziestu lat nie zdradziłam ani razu twego zaufania i tak mi płacisz! — wołała rozżalona.
— Od dwudziestu lat ani razu nie powierzyłem ci cudzego sekretu i dlatego żyję w zgodzie z całym światem. Znasz prezesa, bywa u nas — spytaj go sama. Ja nie jestem telefonem!
Spytać prezesa nie było łatwo, bo się od pewnego czasu nie pokazywał ani u doktorów, ani u innych znajomych. Mówiono, że na wieś wyjechał. Napadły tedy panie na Radlicza, który się z Andrzejem przyjaźnił.
— Naprawdę się żeni? Z kim? Gdzie?
— Daleko. Ze wsi bierze jakąś topolę czy stokroć5.
— Ze wsi, z daleka! Chyba. Tutaj nie mógł się ożenić, mając taką reputację.