Dziś na stacji Paweł stangret gadał z lokajem, że po kawalera do panienki przyjechali.
Stacho chciał się koniecznie dowiedzieć, czy to prawda, a jakoś nie śmiał. Panienka była gniewna czy zmartwiona, nie chciała rozumieć.
Pokręcił Stacho głową, westchnął i poszedł konia zaprzęgać.
Młoda dziewczyna rozmówiła się jeszcze z pisarzem i dozorcą mlecznym i wyszła przed sień.
Stacho już zajeżdżał jednokonną bryczką.
Wsiadła do niej i ruszyła za bramę. Koń znał drogę, codziennie dwa razy ją odbywał, o świcie i późnym wieczorem.
Dziewczyna tedy nie kierowała nim i wolno puściwszy lejce, rozglądała się po polach.
Wiedziała, kto są62 goście i w jakim celu przyjeżdżają, że tam czekają na nią, że się opóźniła, czekając na Stacha, przecie się nie śpieszyła. Wzrok jej spoczął na kępce drzew na horyzoncie i wahała się.
Nagle targnęła lejce, skręciła konia i tęgim63 kłusem ruszyła ku tej kępie drzew, pozostawiając Górów na stronie. Spóźni się jeszcze o godzinę, ale być tam musi dziś jeszcze.
Łuny zachodu już gasły, przejrzysty, cudny zmierzch ogarniał krajobraz, po gajach zawodziły słowiki.