— Około trzydziestu.
— Wyobrażam sobie, co by to był gdzie indziej za rejwach510. A ty ani dbasz, ani się kłopoczesz.
— Ale za to kłopocze się za mnie ciocia Dąbrowska. Co tydzień w przeddzień wpada i biada godzinę: jak ty dasz rady511! A ja właśnie daję radę, bo mi nikt w zarządzie nie pomaga ani się wtrąca. Was dwóch to jakby jeszcze dwóch gości, ani mnie musztrujecie przedtem, ani krytykujecie potem.
— No, ja Bogu dziękuję, że sam nic nie obrywam — rzekł Andrzej z uśmiechem.
— Co prawda, czasem nawet warto — uśmiechnęła się i wyszła do jadalni. Radlicz wstał także.
— Zostań — rzekł Andrzej. — Niech cię Wolskie tu zobaczą i niech się wściekną.
— Albo jeszcze więcej rozplotą — mruknął prezes. — Dałem za dwa tysiące prezentów i co to pomogło?
— Kaziu — zawołał Andrzej — czy Radlicz ma zostać, czy nie?
— Naturalnie zostać, jeśli chce — odpowiedziała swobodnie.
— A będę miał z kim flirtować?