— Wśród kilkunastu pań chyba znaleźć kogo nietrudno.
Radlicz został. O ósmej sakramentalnie pierwszy dzwonek się odezwał, a w pół godziny potem salon i gabinet były pełne. Nikt nie skrewił512. Za wiele mówiono o młodych Sanickich ostatnimi czasy, aby ktokolwiek nie przyszedł osobiście się przekonać, co się stało.
Ale ciekawość nie miała pastwy. Andrzej nie wyglądał na desperata. Przeciwnie, był jak rzadko wesół i uprzejmy, prezes promieniał. Kazia, w bardzo ładnej, eleganckiej toalecie, bawiła gości, uśmiechała się, opowiadała o chorobie macochy, wypytywała o brukowe nowinki.
Ostatnia, jak zwykle, przyszła Dąbska. Spytała z przyzwyczajenia: „Nie ma tu Julka?” i nie czekając odpowiedzi, wpadła do salonu, zaczęła witać na prawo i na lewo i dożeglowawszy wreszcie do wolnego fotela, zawołała:
— Wiecie pewnie od Kazi ostatnią nowinę?
— Ode mnie?
— No, przecie to się stało nad tobą, na drugim piętrze: Downarowie się rozeszli.
— Et, brednie. Zaraz tu będą oboje.
— Nie będą! Ona jest u Orzelskich. To fakt.
— To było do przewidzenia! — zdecydowała tajemniczo mama Wolska.