— Jagiełło odpokutował za życia. Kolega! Zresztą może nie śmieli z niego w oczy drwić koroniarze532, kupę Litwy za sobą miał. A że go żona nie cierpiała i lekceważyła, za to ją świętą omal zrobili533. Poświęciła się, Litwina poślubiła, żywcem na męki się dała, nieboraczka! Wiarę mu dała, koronę mu dała, furda534 przy tym szczęście.
— Co to? Chirurg w historyka się bawi? — zagadnął opodal siedzący profesor Kęcki.
— Ot, coś się zgadało — mruknął Downar i umilkł.
— Nie bawcie się, doktorzy, historią, bo podobno cholera jest w Warszawie! — rzekł stary Markham.
— Dlaczego by nie była? Gdzie osiem dziesiątych ludności źle się odżywia, źle mieszka i źle się odziewa, tam musi być brud, głód i choroby.
— A jednak ta nędza miejska ma urok, bo gromadami zmykają ze wsi — rzekł Szpanowski.
— Miliony dajemy na dobroczynność, a bieda się mnoży przerażająco — westchnęła Markhamowa.
— Taka to i dobroczynność.
— Co? Pan twierdzi, że Warszawa mało robi dla ubogich i potrzebujących pomocy?
— Wiele robi, bo tworzy tych ubogich i potrzebujących. Gdzie jest żebrak, to dowód, że znajduje się taki, co za wiele ma. Zuchwały i silny kradnie, słaby i nikczemny żebrze i tak być musi, bo jest u kogo kraść i u kogo żebrać.