— Ej, nie, proszę pana. Ale często nie wychodzi ze swych pokojów. Tak sobie, jako91 pani!
Miało to zapewne znaczyć: co ma sobie nie dogadzać.
— Państwo każą tu podać śniadanie? — spytał lokaj.
— Ależ nie. Zaraz schodzimy! — żywo prezes zaprzeczył.
Andrzej, już prawie gotów, oknem wyglądał, nie mogąc się nacieszyć wonią i widokiem.
— Jednakże mają i wieśniacy kęs przyjemności — mruknął.
— Idź, kiedyś ubrany! — naglił go ojciec. — Szpanowski wyprawi was do sadu i kończcie!
Syn z westchnieniem usłuchał.
Gdy otwierał drzwi jadalni, usłyszał głos Kazi.
— Już idę, tatusiu. Nie mogłam w niedzielnej sukni jeździć do doju i wydawać ze spiżarni. Zaraz się przebiorę!