— W anormalnych jesteśmy warunkach — zaczął mówić. — Ja ubóstwiam inną kobietę, pani marzy o innym mężczyźnie. Czy sobie nie gotujemy czyśćcowego życia? A jednak może by gorzej było, gdybyśmy siebie kochali bez wzajemności. Nie wiem, byłby to może piekielny żywot. Dziękuję pani za wyznanie i szczerość. Oboje nieszczęśliwi uszanujemy swe niedole. Proszę panią o rękę.
Kazia przeraziła się teraz dopiero. A zatem stało się! Tamten umarł, ona go w tej chwili grzebie.
Jeszcze raz spróbowała się wycofać.
— A jeśli ta pani owdowieje? — szepnęła.
— A jeśli on wróci? — odparł.
Potrząsnęła głową.
— To co innego. Gdy wejdę do domu pana, już dla niego nie żyję.
— O, jakże pani nieznaną rzeczą jest miłość! — zawołał gorzko.
— Owszem, ale dla miłości nie wolno być nieuczciwą — rzekła bardzo poważnie.
Poczerwieniał mimo woli.