Pieśń VIII
Iż rozum człowiekowi potrzebniejszy, niż skarby
Złoto znać na strzechstenie1, człowieka na złocie;
Mieć albo nie mieć złota —nic przez sie ku cnocie;
Próżno chwalą i ganią ten kruszec łagodny:
Komu Pan Bóg dał rozum, zawżdy jest swobodny.
Wygnał chciwość niesytą, wygnał strach szkarady2
Więc nie wzdycha, nie mając, w dostatku nie blady.
Nie pożycza u skrzynie3, darmo nie szafuje:
Z baczeniem4 złoto drogo i tanie szacuje.