Co wzięło ongi, to Bogu oddawa309...
Świat wstaje młody, piękny, jasny, wieczny,
I ćmi blaskami stary blask słoneczny.
Na ruin zrębach zapadniętych w lasy,
W pozłocie świetlnej widne310 przyszłe czasy.
I co codziennym niegdyś było,
Przedziwną, tajną wzbiera siłą,
Chramu miłości rozwarte podwoje,
Bajka, śpiewając, przędzie nici zwoje.
W naturze wre duch boży,