Jeszcze inni byli rozgniewani i mówili:
— Przynosi hańbę naszemu państwu i nie jest godny nam panować.
Ale on minął ich bez słowa i zszedł po porfirowych schodach. Wyszedł z pałacu przez bramę z brązu, dosiadł konia i pojechał do katedry, a młody paź biegł u jego boku.
Ludzie śmiali się i mówili:
— Oto jedzie królewski błazen — i pokpiwali z niego.
A on ściągnął wodze i odparł:
— Nie, ja jestem królem. — Po czym opowiedział im swoje trzy sny.
Z tłumu wyłonił się człowiek, który przemówił do niego gorzkimi słowami.
— Panie, czyż nie wiesz, że ludzie biedni żyją dzięki bogactwu ludzi zamożnych? Utrzymujemy się z twojego przepychu, a twe zachcianki dają nam chleb. Ciężka praca u surowego pana jest gorzka, ale brak pana, dla którego się pracuje, jest gorzki tym bardziej. Czy myślisz, że kruki dostarczą nam pożywienia? I cóż na to poradzisz? Czy powiesz kupującemu: „Będziesz kupować za taką kwotę”, a handlarzowi: „Będziesz sprzedawał w takiej cenie”? Nie sądzę. W takim razie wracaj do pałacu, panie, i przyodziej się w purpurę i piękne płótno. Cóż znaczymy dla ciebie my i nasze cierpienie?
— Czyż bogaci i biedni nie są braćmi? — zapytał królewicz.