— To cię dziwi? — odparł. — To pewna, ani papieże, ani sobory, ani Pismo, ani żadna pobożna książka, nawet w ostatnich czasach, nie mówili w ten sposób, ale co się tyczy kazuistów59 i nowych scholastyków, tych przytoczy ci sporo.
— Cóż mi tacy? — rzekłem. — Za nic ich mam, o ile są w sprzeczności z tradycją.
— I dobrze czynisz — rzekł.
W tej chwili przybył dobry ojciec obładowany książkami i podsuwając mi pierwszą z brzegu, rzekł:
— Czytaj tę oto Sumę grzechów60 ojca Bauny61; masz tu ją w piątym wydaniu, na dowód, że to tęga książka.
— Szkoda — szepnął mi jansenista — że książkę tę potępił Rzym i biskupi francuscy62.
— Spójrz — rzekł ojciec — na stronicę 906.
Przeczytałem, i znalazłem te słowa: „Aby zgrzeszyć i stać się winnym w obliczu Boga, trzeba wiedzieć, iż rzecz, którą się chce uczynić, jest nicwarta lub bodaj podejrzewać to, lękać się tego, albo też mniemać, iż Bóg nie podoba sobie w czynności, której się oddajemy, iż jej zabrania, a mimo to czynić ją, nie dbać o to i przekraczać zakaz”.
— Pięknie się zaczyna — rzekłem.
— Uważ wszelako — odparł — co to jest zawiść. Na tej to podstawie ojciec Hallier63, zanim przystał do nas, dworował sobie z ojca Bauny i stosował doń te słowa: „Ecce qui tollit peccata mundi, oto ten, który gładzi grzechy świata”.