— Tak samo.
— Trzymajże. Czy mogłyby oczy swoją robotę pięknie wykonywać, gdyby nie miały dzielności sobie właściwej, ale zamiast dzielności wadę?
— Jakżeby tam? — powiada. — Ty z pewnością mówisz o ślepocie, zamiast widzenia.
— Jaka — mówię — jest ich dzielność, ja się tam o to jeszcze nie pytam, tylko czy dzięki swoistej dzielności dobrze robią to, co mają do roboty, a skutkiem wady — źle.
— To jest prawda — powiedział — to, co mówisz.
— Nieprawdaż, i uszy pozbawione swoistej dzielności będą źle swą robotę spełniały?
— Tak jest.
— Odniesiemy więc i do wszystkiego innego tę samą regułę.
— Mnie się tak wydaje.
— Więc proszę cię. Potem i to weź pod uwagę. Czy jest jakaś robota duszy, której byś żadnym innym przedmiotem dokonać nie potrafił — jak na przykład coś takiego: dbać o coś i panować, i stanowić o czymś, i wszystkie inne rzeczy tego rodzaju — czy można to przypisać sprawiedliwie czemuś innemu, a nie duszy, i powiedzieć, że to jego swoista robota?