— Posłuchaj, będzie taka chwila, gdy nie będzie między nami nic, myśli ani słów. Będziesz tylko ty i tylko ja. Czy się boisz?
Powiedziałam:
— Nie.
— Nie będziesz żałować nic?
Patrzyłam na niego chmurnymi oczami, nie wiedziałam sama, co jest w moim spojrzeniu.
Wtedy on pochylił się nade mną i pocałował mnie w usta.
A jeżeli ty się mylisz, Michale, jeżeli ja nie twój świat, twoją myśl kocham, tylko ciebie, jeżeli ja tylko chcę widzieć twoje oczy, jeżeli ja tylko pragnę, byś mnie wziął i był mną szczęśliwy, jeżeli ja tylko miłość twoją kocham?
I myślę, dlaczego on mnie kocha i chce mnie wziąć.
Abym mu była pokrzepieniem, kiedy nadejdzie zwątpienie?
On już przywykł iść pod śpiewem kruków.