I jakież pokrzepienie dam ja tobie, ja, która nie wiem, za co ciebie kocham.
Co ja ci dam?
Czy tylko pocałunki moich ust, czy tylko uścisk mych ramion, czy tylko siebie?
Czy nie ma piękniejszych kobiet, które mógłby mieć?
Olu! Olu! Co powiesz mu, kiedy przyjdzie noc? Kiedy naokoło będzie skradająca się cisza, a będzie on, tylko ty i on, on i ty. Co powiesz jego czarnym, mądrym, mężnym oczom?
Położyłabym jego głowę na piersi i śpiewałabym mu pieśń o nim.
Śpiewałabym o człowieku, który wybrał śmierć, który wyszedł o śniadym, chłodnym świcie.
Zabiegają mu drogę mamidła.
Opowiadałabym mu długą baśń o jego czynach.
Olu! Olu! Co powiesz mu w noce, kiedy skrada się śmierć, cisza się czai — kiedy krople deszczu dzwonią o szyby jak pomarłych łzy?