Czy nie lepiej byłoby tobie brnąć w śnieg, w zawieję, nie mieć nad głową dachu, nie wiedzieć, gdzie tę swoją mądrą, siwą głowę złożysz?
Czy nie lepiej byłoby tobie z synem stąd pójść precz? Stary dwór i stare papiery na cztery spusty zamknąć i podpalić albo niechby stał tak, niechby szumiały wiatry przez umarłe, wielkie pokoje.
Nie chcę myśleć o tym, jak wy tu będziecie mieszkać i żyć, samotni, wyziębieni, starzy. Nie chcę myśleć, o czym będą wam mówić wiatry jesienne i zimowe cisze, kiedy tylko drzewa stękają i trzeszczą na mrozie. Nie chcę myśleć o niczym.
Śnieg, wczesny śnieg spadł już, leży tak, jak obojętność i niechęć w mym sercu.
Co dzieje się ze mną?
Dlaczegoście nauczyły mnie stare, wielkie, samotne pokoje nadsłuchiwać, co szepce mi serce, dlaczego nauczyłyście mnie żyć z samą sobą tylko?
I teraz patrzę w siebie jak w zmarłe jezioro, w którym się nic nie przegląda.
Taka pustka naokoło mnie.
I nic nie umiem, tylko siedzieć tak i samej sobie się przed sobą użalać i skarżyć.
Jestem jakby sama jedna na świecie, nikomu i na nic niepotrzebna.