15 listopada
Nie każ mi tak długo czekać, Michale, bo przecież ja co dzień i co godzinę żegnam się już ze wszystkim, drzwi zamykam za sobą i pozostawiam tu matczyny płacz, a później tu zostaję i słucham, jak płyną jej samotne łzy i odpowiada im deszcz, który bije w szyby.
Leżę i słucham zagaszonym sercem.
Tak będzie ona tutaj żyć dzień i noc.
Co dnia będzie budzić się i na mnie czekać. Czekać nie wiadomo na co. Tak siedzieć u okna i patrzyć w dróżki, którymi ja już tu nie przyjdę. I przyjdzie wieczór, i ona już będzie wiedziała, że nic, że idzie znowu pusta, głucha noc i wali się na serce.
Po co ty mi to każesz widzieć?
Potem przyjdzie noc taka długa, zimna, czarna.
Łzy płyną.
O, nie szlochaj ty tak po mnie, nie płacz!
Ja muszę iść.