KONRAD
Hanuś, będziesz szczera? Odpowiesz mi na wszystkie pytania?
HANKA
Patrz, tu niosę ci moje serce w moich rękach. Możesz je zbadać i przeniknąć do głębi.
KONRAD
Słuchaj Hanka! coraz tkliwiej. Ty mnie już teraz mogłabyś uważać za męża, bo ja innej kobiety prócz ciebie nie znam i znać nie chcę. A widzisz, jeżeli nasz stosunek ma być rzeczywiście pięknym, to wtedy nie ma już tajemnicy między dwojgiem ludzi, którzy się kochają. Prawda? Co?
Tuli jej ręce w swoich rękach.
HANKA
zdziwiona
Prawda, prawda.