293. Ino mi się nie broń — piosenka w Krakowskiem raczej nieznana. [przypis redakcyjny]
294. gołowąs — młodzik. [przypis edytorski]
295. kcioł (gw.) — chciał. [przypis edytorski]
296. pokiel (gw.) — pokąd, dokąd; dopóki. [przypis edytorski]
297. kołocy (gw.) — kołaczy, ciasta. [przypis redakcyjny]
298. w maju — w zieleni. [przypis redakcyjny]
299. A jak będzie słońce i pogoda — piosenka ludowa, popularna w kręgach ówczesnych krakowskich artystów. Pierwsza strofka w całości: „A jak będzie słońce i pogoda, słońce i pogoda, / Pójdziemy se razem do ogroda. / Będziemy se fijołecki smykać, fijołecki smykać. / Będziemy se ku sobie pomykać”. [przypis redakcyjny]
300. bibuła — tu: papier, pisanie (dziennikarstwo). [przypis redakcyjny]
301. co się na powietrzu spala jak garść lnu — por. Dziadów część II Adama Mickiewicza; spalona przez Guślarza prowadzącego obrzęd Dziadów garść kądzieli (przędzy lnianej) staje się znakiem przywołującym duchy nieobciążone grzechami, lecz niemogące trafić do nieba: „Podajcie mi garść kądzieli / Zapalam ją [...] Niech się na powietrzu spali”. [przypis edytorski]
302. Walküra a. Walkiria (mit. germ.) — jedna z dziewic kierujących z woli boga Odyna losami bitew; miały odprowadzać cienie poległych do Walhalli i podawać pierwsze czasze niebiańskiego napoju. Przebywały na szczytach gór, pędziły w chmurach na rumakach. Spopularyzowała je opera Wagnera Die Walküre; Walkirie pędzą w niej na szczyty górskie (słynny „galop Walkirii”). [przypis redakcyjny]