przejmująco zimnym tonem
Hej, kolego! Strzeż no ty się przed zbytnią ufnością do ludzi! Teraz musimy podejrzewać wszystkich!...
ODSŁONA 2
Skromny pokój Robespierre’a. Trybun siedzi cierpliwie, czekając, aż fryzjer skończy pracę z jego włosami, i cieszy się życiem w przedwiosenny dzień. Fryzjer posypuje gotową fryzurę pudrem; pacjent podnosi lustro ręczne — trochę nieufnie — a ujrzawszy się, szczerzy w uśmiechu kredowe zęby.
ROBESPIERRE
To już przesada. Wyglądam jak gigantyczny przekwitły ostromlecz.
FRYZJER
To pańska zwykła fryzura. Tylko twarz panu wychudła i dlatego zapewne wydaje się...
ROBESPIERRE
Może być. — Poradźcież co na to; nie można zachować powagi na mój widok.