Materna uśmiechnął się:
— Zgadłeś. Coś w tym rodzaju.
— To nie ma pan tu czego szukać — warknął znów tamten. — Mam wszystkie klepki w porządku.
— O tym nie wątpiłem ani na chwilę — uspokoił go Materna — i nie zamierzam z pana robić wariata. Dlaczego właśnie mordując Wierockiego, użył pan do tego rąk, a nie noża, który podobno miał pan przy sobie tego wieczora?
Pytanie zrobiło pewne wrażenie. Rozbań rozchmurzył się i z namarszczoną twarzą wpatrywał się w gościa.
— A to cholera jakaś z pana! — odpowiedział w końcu. — Włazi mi pan z butami do mego wnątrza, jakby tam pan był gospodarzem.
I spojrzał ze szczerym podziwem.
— Kie licho kazało panu o to mnie dopytywać? A czy pan wie, że ja sam siebie o to już parę razy nagabywałem?
Materna nadstawił uszu:
— Jak to?