Ruszyli naprzód w ciemny park. Po kilku chwilach Baryka rzekł:
— Niech się pani okryje moim płaszczem. Mam płaszcz na ramionach.
— Nie. Dziękuję.
— Proszę się okryć.
— Dziękuję panu!
— Może to nie wypada, żeby pani okrywała się moim płaszczem?
— Bo i pewnie. Pierwszy raz pana widzę w życiu i już mam chodzić w pańskim płaszczu. Zresztą to nie po chrześcijańsku: pan by zmókł.
— A więc postąpmy po chrześcijańsku, z zachowaniem najdoskonalszych przepisów towarzyskich.
— No?
— Okryjmy się nim obydwoje.