— Źle nam, ptaszku... Złe przyszły czasy. Gorsze przyjdą... Przecierpimy! Były już i jeszcze gorsze... W Sybirze, dziecko... To nic! Uszy do góry!
— Tyle czasu czekam, wyglądam!...
— Tyle samo akuratnie, ptaszku, co i ja za tobą! Jak tu partia pociągnęła w nasze strony, ażem zadygotał. Koło Świętej Katarzyny my się trzymali — a powiadają w samsonowskie lasy pociągniemy. Zboczyli my trochę na Kostomłoty, na Strawczyn... Tom już nie wytrzymał. Konia między nogi — i do ciebie!
Wszedł Szczepan. Kazano mu przynieść długie buty. Patrzał w twarz pana Brynickiego. Przyglądał mu się, jakby go teraz dopiero zobaczył, choć obok siebie przeżyli na świecie kilkadziesiąt lat.
— Cóż ty na mnie patrzysz? — rzekł stary rządca. — Pilnuj!
— No, ja ta pilnuję. Aby ino było czego.
— Zawsze jeszcze zostało co nie co.
— Niedługo, widzę, orać będą na tym placu.
— Może będą. Tylko nie wiadomo jeszcze — kto. A ty czekaj!
— Ja ta czekam. Szkoda, że ostatni.