Drzwi się otworzyły i wszedł Krzysztof. Paweł wstał:
— Czekałem na ciebie, Krzysiu. Dzień dobry.
— Dzień dobry. Służę ci. — Podał mu rękę bardzo grzecznie i bardzo oficjalnie.
— Mielibyśmy do pomówienia. Czy masz teraz czas?
— Za chwilę ci służę. Sądzę, że najwygodniej nam będzie u ciebie.
— Zatem czekam — skinął głową Paweł i wyszedł.
Doskonale odczuł w tonie Krzysztofa niechęć i niezadowolenie, że czekał nań i oczywiście rozmawiał z tą stenotypistką. Musi być o nią zazdrosny. Przecie go niemal wyprosił.
Znowu wywarł na Pawle wysoce przykre wrażenie. W jego zachowaniu się była jakaś sztuczność, jakaś nieszczerość, jakaś poza. Paweł nie spodziewał się po nim życzliwości, nie oczekiwał demonstracji uczuć kuzynowskich. Przeciwnie, przygotowany był z góry na chłód i na pozycję wrogą. Jednak w sposobie bycia Krzysztofa było jeszcze coś ponadto, coś odpychającego i niezrozumiałego zarazem. I do tego ten nieznośnie wysoki głos i te maniery wyzywająco kanciaste, maniery przypominające sztubaka96 udającego dorosłego człowieka.
„Smarkacz jeszcze — myślał Paweł. — Nie ja tym będę się martwił”.
Upłynęło dobrych dziesięć minut, zanim Krzysztof przyszedł.