Krzepicki skrzywił się i strzepnął palcami.
— Bądźmy szczerzy... Ja nie wierzę w platoniczne kombinacje, pan daruje, wielce szanowny panie Nikodemie, ale nie wierzę. Toteż sądzę, że i pan, jako człowiek, hm... realny... Mówmy po prostu. Czy Żorż zainteresował pana materialnie w całej sprawie?
— Jak to? — zapytał Dyzma.
— No, czy pana zainteresował?
— Niby, czy obiecał mi zapłacić?
Pani Przełęska, sądząc, że Dyzma się obraził, zaczęła go przepraszać i wyjaśniać, że przecież pan Krzepicki nie to bynajmniej miał na myśli, żeby tego za złe mu nie brać itd. Zresztą sam rzekomy winowajca zreflektował się193 i wyjaśnił, że miał na myśli obawę o wydatki, jaki wielce szanowny pan mógłby mieć w związku ze sprawą Żorża.
Widząc, że w ogóle rzecz się nie klei, pani Przełęska wystąpiła z projektem odłożenia decydującej rozmowy, a gdy dowiedziała się, że Dyzma zabawi194 w Warszawie może nawet dwa tygodnie, zaprosiła go na przyszły wtorek na brydża. Dyzma podziękował, mówiąc, że w brydża grać nie umie, lecz zgodził się przyjść, kiedy dowiedział się, że nikt od niego nie będzie wymagał grania.
— Będzie kilkadziesiąt osób — mówiła pani Przełęska — a wśród nich spotka pan wielu znajomych, bo bywa u mnie i pan generał Różanowski, i minister Jaszuński, i prezes Grodzicki, i wiceminister Ulanicki...
— A pułkownik Wareda? — zapytał Dyzma.
— Owszem, dawniej bywał. Zna go pan?