— Nie.
— Wie pan, że jak żyję, nie słyszałem, by ktoś opowiadał cokolwiek w sposób pozbawiony tak dalece inteligencji. Czy pan skończyłeś jaką szkołę?
Dyzma milczał.
— Co dotyczy sprawy, nie jestem takim bałwanem, bym zechciał z niej zrezygnować. Otóż wkrótce napiszę drugi list i pojedziesz pan z nim do Warszawy. Tymczasem do widzenia. Możesz pan odejść. Brutus! Do nogi!
— A jak będzie z panią Niną? — zagadnął nieśmiało Dyzma.
— Z panią Niną?... Ach, prawda. Zapomniałem o niej. Chodźmy wobec tego. I zabierz ją pan ze sobą. Działa mi na nerwy.
Ninę spotkali na zakręcie.
— No cóż — uśmiechnęła się — miłe roztrząsali panowie wspomnienia?
— Owszem — odparł Dyzma.
— Moja droga — wycedził Ponimirski, poprawiając monokl — wspomnienia czasów, gdyśmy byli bardzo młodzi i bogaci, zawsze będą miłe. Nieprawdaż, drogi kolego?