Rozdział jedenasty
Posiedzenie rady nadzorczej banku otworzył pan prezes Dyzma, po czym sekretarz Krzepicki odczytał porządek dzienny i głos zabrał dyrektor Wandryszewski.
Zebrani w liczbie kilkunastu osób w skupieniu słuchali sprawozdania, z którego wynikało, że pierwszy okres działalności Banku Zbożowego całkowicie potwierdził pokładane w nim nadzieje, czego dowodem jest wzmożenie obrotów w rolnictwie, masowe zakupy nawozów sztucznych, maszyn rolniczych, instalacji mleczarskich itp. Podniesienie ceny zbóż, jak wynika z zestawień, znakomicie wpłynęło na ogólne rozbudzenie życia gospodarczego w kraju, który wielkimi krokami zbliża się do likwidacji kryzysu ekonomicznego, co zawdzięcza genialnemu eksperymentowi naszego zasłużonego prezesa Nikodema Dyzmy i jego sprężystemu kierownictwu polityki rolnej.
Rozległy się brawa i prezes, podniósłszy się z miejsca, kłaniał się na wszystkie strony członkom rady nadzorczej.
Przystąpiono właśnie do szczegółowych sprawozdań, gdy wszedł na palcach woźny i wywołał sekretarza Krzepickiego. Po chwili ten powrócił i pochylił się nad uchem prezesa.
— Panie prezesie, przyjechała hrabina Koniecpolska.
— Koniecpolska? Czegóż ona chce znowu?
— Chce parę słów zamienić. Ładna kobita. Niech pan prezes poprosi dyrektora departamentu Marczewskiego, by pana zastąpił, i niech pan wyjdzie.
— Czy to wypada?
— Wypada. Nic już tu ważnego nie ma, a wnioski przyjmą bez dyskusji.