odczytać pisma, które u powiek
nosiłem niemy światłu podobne.
Kto wyzwał ciebie miłosną tak,
że ręką zimną, senną jak plusk
odwiodłaś świat ten? Godzina inna
była i inny księżyc się kładł,
sen gęstniał wonny, więc w oczach rósł,
zagarniał usta. Ciało jak linia
proste zostawił... Kroplami żal
świec sinych pada i stopy parzy