Węże dwa pożerają mu plecy. Okuty łańcuchem w tym wiecznym mroku on żyje, ślepiony duch — który niósł światło.
Ja byłem tam. A ty masz skrzydła białe Perłowicza — tyś jest witeziem, który zmógł niegdyś Króla Wężów w Tatrach.
Dziś ty się tułasz... jam twój brat — i jam jest twój wróg Janosik358.
Tak, byłem kiedyś hersztem. Dziś jestem wielkim, nudzącym się panem.
Lecz widzę mój los — na mym pękniętym sercu, jakby urnie z brązu,
która, w rozpaleniu aż do krwi, jest rzucona w mroźną dolinę zgonu.
Na tej urnie rozerwana pieczęć Salomona, Duch wyleciał w objęciu tysiąca kobiet.
Geniusz był to może straszliwych potęg?... Biada, com ja uczynił — com ja uczynił z mą wieczną sześcioskrzydłą duszą? —
(Książę Hubert w rozpaczy najgłębszej uderzał głową o powietrze, a zdało mu się zapewne, że tam są skały Kaukazu.)
Książę ręce rozpostarł na przestworze nieba zasianym grozą milczących gwiazd.