Pan Muzaferid zaś stanowił tę jakby gwiazdę w Wielkiej Niedźwiedzicy, która się nazywa jeździec, a na której próbuje się ostrości swego wzroku.
Mówił, jak zawsze, pan Ostafiej Huraganowicz, pierwszy zagajając dysputę.
— Streścimy naprzód argumenty czystego rozumu Kanta.
Ponieważ w Tatrach nie ma Króla Wężów — bo co innego jest ludowy folklor, a co innego człowiek wzięty za plecy i wstrząśniony429 przez Darwina430, Edisona431 i nawet Zolę432; nie ma lodników, ani też ze skał Giewontu wyleźć nie mógł żaden tutejszy Maghus
więc pan Ariaman musi być lunatykiem, rycerzem o smutnej twarzy swoistego wyrobu.
Ale zakaty, kronikarz Nietotki niczym nie stara się zaznaczyć swego Donkichockiego de Saavedra stanowiska, mieliśmy wszyscy trzej sposobność czytać w księdze, przykutej łańcuchem w Turowym Rogu, a będącym kroniką, same metafizyczne dywagacje!
A to ładny kusz! ludzie zasługi — pan senator i marszałek Mogilnicki, mierniczy Wydziału krajowego pan Zimorodek, milioner pan Muzaferid i skromny wasz sługa — nie zgrywają w Tatrach żadnej roli, za to gada się tu ciągle o Maghusie Litworze?!
Ktokolwiek ten urok czy umozejście433 masowe sprawia — byłby on — wykrztuśmy słowo — szarlatanem!! Od wykrztuszenia zatrzęsły się szyby w budynku sąsiednim góralskim, obok którego na płocie i na pniu toczyła się rozmowa.
— Hem! jakże nam odpowie na to kronikarz Anonimus? czy odpowie w ogóle?
— Odpowie. —