Mędrzec Zmierzchoświt rzekł mu: napisałem o was książkę.
— A co to? — spytał.
— No, jest taki człowiek, nazywa się Gandara.
— Jak śmieliście? to jeno Żydzi wołają Gandara! a ja się zowię Adalbertus Łukascyk z Murza Sichla!
— — — —
Kiedy te słowa Kronikarz Turowego Rogu pisze, wicher okrutny duje za ścianą, — tam idzie Gandara już nieboszczyk:
prosty jak był starzec, wyglądający na młodzika hardy — nieprzystępny.
Kiedy go pokrzywdzili, zabrali mu grunta orne, na których wysiewu miał 23 korce, i łąki szmat, i lasu godnie, i z chałupy wygnali mu dzieci i żonę za jakiś mały dług 3 korcy kartofli, cztery razy zapłaconych u Żyda, a bez kartki —
on leżał po oborach chory z połupaną czaszką od kijów.
Wyszedł jako wariat.