„jesce ta Jadomisko, jako Jadomisko, niezły chłopisko był, pracował ciężko — ale ta!” — tu machał pogardliwie ręką na tę, która wydobyła mysz spod czapki mimo zakazu Boskiego i przez to sprowadziła tyle bidy na świat, ba, i Chrystusową mękę!
Gandara szanował nadzwyczajnie pracę przy ziemi.
Księżniczkę Wisznu chwalił, gdy widział ją pielącą ogród, mówił, że ojciec jej (Pan Oleśnicki) oślepnie od książek, ino ta go zdole utrzymać!
W ogóle jednak kobiety niegodne były jąć się pracy przy ziemi — to nie dla bab!
Widząc, że Wieszczka Mara nie chowa świnek, nie karmi ich własnoręcznie, ogrodów i puszczy Turowego Rogu nie oddaje pod ziemniaczki — mawiał: kielo ta pani głupia!
Wpadał nieraz o zmierzchu straszny, z obłędnym wzrokiem i upominał się:
— Ka454 moje grunta? cemzeście mnie dali oszukać? co wyście za pany?! —
i wielką kosą, wziętą ze ściany, wywijał nad Wieszczką Marą.
Wśród zmierzchu ten wariat z kosą szalejący — i pani Mara nieruchoma na swej kanapie, cichymi słowy uspokajająca! obraz, jak wszystko najlepsze, nienamalowany!
Nachodziła go śmierć, kończyny mu puchły, czerwieniały — wpadłszy w śnieg, nie mógł się już sam wydobyć.