— No, już się stało, droga pani! — rzekł — już naszemu Gandarze jest dobrze!... —
W puszczy.
Chodziła z Mędrcem Wieszczka Mara, idąc ku puszczy. Spotkali tam lwa wspaniałego z grzywą płową, który żył w jaskini z małym, nędznym kundysikiem.
Lew był zmęczony żarem, kładł się, łapy wyciągał, muchy go gryzły.
Obrzydliwa psina targał za uszy — gryzł, wyrywał mu kudły —
lew znosił to ze spokojem królewskim.
Kundys ten był nie do zniesienia, jakiś marny, nudny — i co zmuszało lwa znosić takie towarzystwo?
Potrzeba kontrastu? potrzeba bycia wspaniałomyślnym? czy też wprost — ten fiber serca, który szukał kogokolwiek, cośkolwiek? — —
Jodły były tak rozłożyste w słonecznych srebrzeniach, chmury płynęły tak dalekie od wszelkiej troski na swym błękitnym morzu, że i w serca ludzi wpadała przez jakiś otwór szturmem zdobyty — radość, jakby młody Apollo z mieczem.