Lecz naiwność jego występowała w teatrze po prostu w nagości tego doga, o którym słyszeliśmy z ust Arbitra elegantiarum479 iście wytworną opowieść.
Aktor, który grał rolę szlachetną, stawał się w oczach króla realnie szlachetny.
Kaintza aż do końca nazywał „mój Didier!”, bo widział go w sztuce Sardou... Temu Kaintzowi, Izraelicie z Budapesztu, każe raz czytać sobie na głos przez 7 godzin książkę Hauffa: Człowiek na księżycu.
Jego siostra Elżbieta, cesarzowa austriacka, równie jak król niezwykłej piękności, lecz też błąkała się w ciągłych marzeniach.
Elżbieta nie miała, jak jej brat, talentu do wybierania ludzi (nie chrząkaj, książę!), Achilleion na wyspie Korfu jest trochę więcej niż średni, ale za to umysł cesarzowej był jasny, ironiczny i naprawdę poetycki, jeśli młody wielbiciel jej Christomanos biografii nie podmalował...
Umysł króla Ludwika II schodził natomiast coraz bardziej w zwykłe maligny:
słyszał za sobą kroki, każe sprzątać pająka z posadzki zupełnie czystej.
Chce tworzyć Monsalwat, górę cnót, i jedzie do niej:
w maneżu, zrobiwszy kilka kręgów, zatrzymał się, niby w oberży włoskiej.
Po kilku kręgach znowu zatrzymał się —