Rozciął do reszty sznur.
Żałobna trumna się osunęła i natychmiast wyszedł z niej de Mangro. Wcale nie pamiętając o sobie, podał uprzejmie rękę Zolimie, która wstała jakby z ciężkiego snu, lecz o kilka kroków legła na trawie, patrząc nieruchomo w gwiazdy.
Kiedy Ariaman pytał jej, czego żąda, prosiła, aby czekał na nią tu, nie odchodząc daleko.
Baron de Mangro zażądał paru chwil rozmowy z Ariamanem.
Ariaman zapalił stos drzewa blisko Zolimy, aby się rozgrzała —
sam zaś z Mangrem poszli o kilkadziesiąt kroków dalej i siedli na stopniach młyna.
— Teraz objaśnij mi Pan tę nikczemność!...
— Zwykły obyczaj naszego klubu. Nie zawierał nic zmysłowości. Wszak widzi Pan, że panna Zolima była i pozostała w toalecie balowej; ja zaś jestem w białym fraku.
Położenie się obok wzajem w trumnie stanowi tylko symbol wstąpienia na członka klubu.
Stowarzyszenie nasze dąży do zniszczenia wszelkich tajemnic, więc wstydliwość itd. jest wykroczeniem.