Nagle widmo zniknęło — na miejscu czarnej postaci pojawia się w tęczy potrójnej wielkie mrowisko pożerającej się ludzkości, mrowisko rozsypuje się, mrówki toną, sczepione ze sobą kleszczami.
I teraz, jak obraz Muncha — widzi siebie tam w głębinie: kobietę, której włosy zmieniły się w fale Oceanu.
To ona — Madonna demoniczna wiedzy: Księżniczka Meduza...
Łodzie dopływały do wysp — złociły się już wieże cerkwi.
Było gwarno, radośnie. Zolimę powitali dwaj Rosjanie w skromnym odzieniu. Tych znała: terroryści. Trzeci wydał się znajomy. Ten wzrost — oczy — drgnęła... czyżby to był Ariaman?
I naraz ogarnął ją bezwzględny pewnik.
Wydało jej się nade wszystko ważne — nie sądzenie Lucyferysty, nie budowanie rewolucyjnej wieży Babel w ciemnościach!... lecz Tamto, Tamto!...
Żył na poddaszu ze swym znajomym Persem Książę Hubert.
Żyli nad Newą, obok wspaniałej Oranżerii na wyspie Aptecznej.