Schrypnięte strasznie. Teraz jeno wiew1
I księżyc wraca na pradawne leże,
Usypia w gaju posrebrzany krzew.
Jako ptak ongi2 wzbił się lekkopióry,
Wysłannik, który koi wszelki żal!
Gołębie białe opadły z wichury:
Nie wróci w Boga dłonie. Kona w dal.
Przypisy:
1. wiew — podmuch, powiew. [przypis edytorski]
2. ongi a. ongiś — kiedyś, dawniej. [przypis edytorski]