A nie mogąc się płaczowi silnemu
Odiąć3375, do głuchey ledwie przerzekł skały:
«Wdzięczny kamieniu y kochany grobie,
Co płomień masz wnątrz, zwierzchu móy płacz w sobie!
97.
Nie martwy w tobie popiół, ale żywy,
Pełen miłości, ma swoie mieszkanie
Y czuie z ciebie zwykły przeraźliwy3376
Płomień, lecz przykrszy3377 sercu nad mniemanie.
Przyimi, ach proszę, ten płacz żałościwy