A że przybytkiem królewskim11, dla tego przystało, aby uprzedziwszy protoplasta upadek, wolne zostawało, od pierworodnego ciężaru.
Aby Matka czysta i Panna płodna, lubo12 jest z córek Adama, dla osobliwego jednak macierzyństwa tytułu błotem damasceńskiem nie trąciła.
Niechaj się tedy weseli góra Syjon, do tej doskonałości przywiedziona, że w okoliczności swojej ogarnęła Tego, który wszystko napełnia oświeca, posiada.
Obstąpcie miasto syjońskie mieszkańcy Hieruzalem13 i zrewidujcie wieże jego, a któraż nie napełniona jest orężem mężnych?
A zatem uważajcie moc miasta pańskiego i przypatrzycie się ozdobom jego, abyście to powiadali potomstwu drugiemu.
Że Bóg wystawił mury Syjon; Bóg nasz, który je ugruntował na wieki.
Któremu królowi wieków wszystko widzącemu, początkowi bez początku, trwałości bez końca, niechaj będzie dzięka, i chwała, że raczył ugruntować Syjon, grzesznym ucieczkę. Amen.
Przypisy:
1. Magnus Dominus et laudabilis nimis — Pan Wielki i nader godny pochwały. [przypis edytorski]
2. ziemie (daw. forma) — dziś D. lp r.ż.: (wszystkiej, tj. całej) ziemi. [przypis edytorski]