Psalm XXXIV
Domine ne in furore Tuo arguas me1.
Psalm 372
Do miłosiernego Pana w utrapieniu apelacja
Panie, nie w popędliwości Twojej strofuj mię, ani w słusznym gniewie bierz pomstę z przesądzonego winowajcy.
Znam się, żem Ci dał umyślną do urazy okazją3, z ciężkiem przewinieniem zarobił na karę.
I stąd strzały Twoje, jako w celu wszelakiej nieprawości, utchnęły we mnie; a ręka Twoja silna zmocniła4 się nade mną.
Nie masz zdrowia w ciele mojem dla złości moich; dopieroż uspokojenia na umyśle dla przeszłych zbrodni pamięci.
Tak strapiony i zniszczony na umyśle bolałem, najbardziej na to, żem był łaski pobudzającej niegodnym.
Atoli5 w nadzieję uzdrowienia rzekłem: niechajże ciało cierpi, które się w proch rozsypać musi, byle się tym cierpcem6 dusza jakkolwiek z długu wypłaciła.